На пляшы паўночным сьнег і халады,

Там аленяў процьма ў Дзеда Каляды. 

А паміж аленьмі ёсьць у ваднаго

Нос, блішчыць што вельмі, аж здалёк відно.

Ноc блішчыць і ўпоцем, спаць калі пара -

Ля яго відно ўсё лепш як зь ліхтара. 

3 гэтай вось прычыны сьмеху шмат было 

Між аленьмі ўсімі з носа ўсьцяж таго.

Быў аленю сорам беднаму таму 

I ня йшоў ён з гора з гуртам на гульню 

Ён хаваўся ззаду нават і тады,

Попіс быў як стаду ў Дзеда Каляды.

Вось і гэткім чынам да таго дайшло,

Што яго й ўспаміну ў Дзеда ня было.

Ды ў Сьвяты раз Вечар сталася бяда -

Ад завеі ў сьвеце сьцемла завідна.

А у Дзеда сані поўныя дабра

Й да дзяцей з дарамі eхаць ўжо пара. 

Й хоць аленяў лепшых ўпрог ён ў ваглаблі, 

Тыя сьцежкі бегчы згледзець не маглі.

І ніякай рады Дзед бы не знайшоў,

Каб ускрай ад стада ня ўзыйшло сьвятло. 

Там алень хаваўся ад пасьмеху той 

I зь ціку узьняў быў нос бліскучы свой.

"Мой аленю добры - Дзед яму гукнуў -

Першым стань ў ваглоблі, Каляду ратуй!" 

I паймчэлі сані, быццам завідна, 

Ды алень той слаўны па ўсім сьвеце стаў.